ديوان أكاليل الإلكتروني لسفراء القلم

............

قصيدة : الحاوى والجنيه. .11/ 12/ 2018
بقلم الشاعر : حسن حلمى

........

حاوى ولابس عقال وجلابيه.
وجنيه نظرة عيونها شقيه.
تشاور بس للميه يعلى الموج.
فى ثانيه.
والحاوى يشد القلوع لتحدفه.
الموجه لبعيد.
ويطير شاله فى الهوا ليبعد.
عينيها عن الميه.
وتبصله الجنيه عايزه تدوخه.
ليقع فى الميه.
وهى رجليها تخطى علي وش.
الميه ويرن خلخلها.
وتقوله تعالى امسك ايديا.
يرمى العقال ويقولها شدينى.
يقع العقال فى الميه.
يقولها معقوله قصدك تغرقينى.
دانا رميت الشباك وانتي طلعتيلى.
من الميه.
لربط حبالي بشباكى وارميكى تانى.
فى الميه.
تقوله بلاش وعاملنى بس بحنيه.
بهديك عينيا جواهر.
ولمسة ايديا حرير بس انت قرب.
شويه.
يصدقها الحاوى.
وينزل يخطى فى الميه.
ويرجع تانى علشان يقلع الجلابيه.
لقه شبشبه غرق فى الميه.
مسك قلوع المركب وشدها.
فى الهوا.
ورمى الشباك فى الميه.
وغرقت الجنيه.
وهو سارح فى الملكوت.
يدور على الجواهر والياقوت.
يمكنه تصادفه جنيه.
تعامله بس بحنيه من غير ما.
تغرقه فى الميه.
وتهديله جواهر عينيها وتغطيه.
برموشها وتحميه من موج الميه.
بقلم الشاعر : حسن حلمى